JA jestem przebiegły i wielu nęcę, oszukuję i siebie mam zawsze na celu.
TY postępujesz prostolinijnie, nie łudzisz zwodniczymi pozorami.
JA pragnę dobra i pozoruję istnienie w swych słowach i czynach czegoś z dobra lecz tylko siebie i innych oszukuję.
TY jesteś dobrem najprawdziwszym.
JA nie chcę umierać dla niczego, być nękanym, ani też by nade mną panowano abym komuś podlegał.
TY zabiegasz o umartwienie, nie ma w Tobie żądzy panowania nad kimś, lecz pokornie poddajesz się wszystkim.
JA tylko trudzę się dla swojej korzyści i zwracam uwagę tylko na to, co uzyskam od kogoś innego dla siebie.
TY zaś bardziej bierzesz pod uwagę nie to, co pożyteczne i wygodne dla siebie, lecz co służy wielu.
JA chętnie przyjmuję cześć i poważanie.
TY skromnie dziękujesz i nie bierzesz chwały dla siebie.
JA panicznie boję się zawstydzenia i wzgardy.
TY cieszysz się, gdy cierpisz wzgardę dla dobra innych.
JA lubuję się w lenistwie.
TY zawsze chętnie bierzesz się do pracy.
JA zmierzam do tego, by mieć rzeczy niezwykłe i piękne, gardzę rzeczami z „grubsza ciosanymi”.
TY zaś cieszysz się z rzeczy prostych i ubogich. Nie gardzisz rzeczami przykrymi, niemodnymi i starymi.
JA oglądam się na to, co doczesne, cieszę się tylko z korzyści ziemskich, smucę się ze szkody, irytuję się na słowa lekkiej zniewagi.
TY natomiast zwracasz uwagę na sprawy wieczne, nie tkwisz w rzeczach doczesnych. Nie niepokoisz się, gdy utracisz te rzeczy, ani też gorycz nie napełnia Twoje serce słysząc twarde słowa, ponieważ masz swój skarb tam, gdzie nic nie ginie.
JA chciwie chętniej biorę niż obdarowuję, lubię rzeczy własne i osobiste.
TY łaskawie rozdajesz, unikasz niezwykłości, zadowalasz się nielicznymi rzeczami.
JA wszystko czynię dla własnej korzyści i wygody, nic nie mogę uczynić za darmo, lecz spodziewam się osiągnąć za swoje dobrodziejstwa albo coś równego, albo lepszego, albo pochwałę albo życzliwość i pożądam, by moje czyny i dary były bardzo cenione.
TY nie szukasz niczego doczesnego, ani nie domagasz się żadnej zapłaty. Wystarczają Ci tylko rzeczy doczesne konieczne do ” wędrowania”.
JA cieszę się z wielu przyjaciół, chełpię się poczesnym miejscem i pochodzeniem, przymilam się możnym, schlebiam bogatym, wyrażam aprobatę podobnym do siebie.
TY zaś i nieprzyjaciół kochasz, nie wynosisz się też z powodu dużej ilości przyjaciół. Sprzyjasz ubogim, niewinnym, współweselisz się z prawdomównymi, zachęcasz dobrych i złych.
JA szybko uskarżam się z powodu braku i uciążliwości.
TY zaś mężnie znosisz niedostatek.
JA wszystko odnoszę do siebie, za siebie walczę i spieram się.
TY nie przypisujesz sobie niczego, ani też nie domniemywasz zuchwale. Nie spierasz się, ani też nie dążysz do tego, by Twoje zdanie zwyciężyło.
JA pragnę znać tajemnice i słuchać nowinek, chcę pokazać się na zewnątrz, pragnę uznania i czynić to, co budzi chwałę i podziw.
TY nie dbasz o to, by odbierać rzeczy nowe czy ciekawe, jako że nic nowego i trwałego nie ma na ziemi. Unikasz próżnego upodobania i pokazywania się, uczysz ukrywać pokornie to, co jest do pochwalenia i godne podziwu.
JA dostrzegam tylko wady.
TY widzisz wszystko w prawdzie, dostrzegasz dobro, obdarowujesz łaskawością.
JA jestem obojętny i zimny, gdy nie dostaję tego czego pragnę- miłości, zamiast dać ją jako pierwszy.
Ty  jesteś miłością niewyczerpaną.
Zamieszkaj ze mną, proszę. Bardzo proszę ...


mikael
2004-01-14 21:44:26
skomentuj (3)

---